เรื่องมันก็มีอยู่ว่า
เมื่อวันพฤหัสที่ผ่านมา
เลิกเร็วกว่าปกติ เพราะคาบสุดท้ายไม่มีเรียน
เรากับชมพู่ก็กะว่าจะไปกบดาน ที่บ้านสักกะเหมือนเดิม
พอไปถึง
ไขกุญแจประตูรั้วออก แต่ก็เปิดประตูไม่ได้
ด้วยความที่บ้านสักกะออกแนวบ้านทรงไทย
ประตูรั้วก็เลยมีกลอนอันใหญ่ๆไว้ล็อคจากด้านในอีกที
เรากับชมพู่ก็ไม่ได้เอะใจ
เพราะ็คิดว่าเมื่อตอนเช้าคงปิดประตูแรงไปหน่อยกลอนก็เลยลงล็อคเอง
ชมพู่ก็ลองเขย่าประตู เผื่อว่ากลอนจะหลุด
เขย่าอยู่นาน แต่ก็เปิดไม่ได้ เราก็เลยลองทำบ้าง
ซักพักกลอนก็หลุด
ชมพู่ไปเปิดประตูบ้าน
พอไขแม่กุญแจออก ประตูก็ยังเปิดไม่ได้เพราะล็อคกลอนด้านใน
เราก็เริ่มเอะใจ เพราะปกติเข้าทางประตูหน้าตลอด
แล้วทำไมวันนี้ถึงลงกลอนไว้
ลองเดินไปดูประตูหลัง
ก็เห็นประตูเปิดอ้าอยู่
เดินไปได้ซักครึ่งทาง เริ่มขนลุก
แล้วชมพู่ก็เรียกให้ออกจากบ้าน
เพราะมันดูทะแม่งๆ ไม่น่าไว้ใจ
พอออกจากบ้าน ก็โทรบอกสักกะ
ว่าเมื่อตอนเช้าออกทางประตูหลังแล้วลืมล็อครึเปล่า ทำไมประตูหลังถึงเปิด
สักกะก็บอกว่าอย่าเพิ่งเข้าไป เดี๋ยวจะโทรกลับไปใหม่
เรากับชมพู่ก็เลยไปสิงสถิตอยู่ที่ร้านข้าวขาหมูข้างๆ ยังสั่งข้าวสั่งน้ำมานั่งรอสักกะ
ยังพูดกับชมพู่เลยอยู่ว่า
บ้านถูกยกเค้ารึเปล่า ?
ควรจะไปอยู่นอกบ้านดูมั้ย ?
แต่พอชมพู่จะไปดูจริงๆ ไอเราก็บอกว่าไม่ต้องหรอกมั้ง อยู่ที่นี่รอสักกะเถอะ
ตอนนั้นยังไม่มีใครคิดจริงจังว่าโจรจะมาโขมยของจริงๆ
พอสักกะมาถึง ก็เข้าไปดูในบ้านพร้อมกัน
วินาทีแรกที่เห็นประตูหลัง มีเก้าอี้วางอยู่หน้าประตูสามตัว
ใช้ต่อๆกันเพื่อข้ามรั้วบ้านออกไป
พอเปิดเข้าไปในตัวบ้าน
ซีพียู วางจ่ออยู่หน้าประตูสองตัว
บ้านถูำกค้น ของกระจัดกระจาย
พอเห็นสภาพบ้าน เราคือแบบตัวสั่น
ไม่มีใครพูดอะไรเลย เพราะต่างคนต่างช็อค
ขึ้นไปดูชั้นบนคอมกับอุปกรณ์คอมถูกรื้อหมด
ตัวสำรองไฟ+แอมพลิฟายเออร์(?)+สายต่อคอม หาย
ลงมาดูห้องข้างล่าง
เสื้อผ้าสักกะกับเติ้นกองอยู่เต็มพื้น
คิดว่าเอากระเป๋าไปแพ็คของที่โขมยออกไป
( ก่อนหน้านั่น ยิม ชมพู่ เติ้ล สักกะ ไปค้างบ้านเรามา )
ทิ้งเสื้อเชิร์ทเก่าๆแขนยาวสีม่วงไว้
พ่อสักกะบอกไม่ต้องแจ้งความ
สักกะเอาแต่พูดว่าทำไมไม่มาตอนที่สักกะอยู่
ชมพู่ก็บอกว่าดีแล้วที่เราไม่เข้าไปในตัวบ้านกันก่อน
เพราัะดูเหมือนว่า ตอนที่เรากับชมพู่มาถึง
โจรคงจะกำลังอยู่ในบ้านพอดี
ไม่อย่างนั้น ซีพียู คงจะหายไปแล้ว
เราไม่แน่ใจว่า ตอนแรกที่เข้ามาในบ้านเห็นเก้าอี้ที่โจรใช้ปีนหนีรึเปล่า
ไม่อยากจะปักใจเชื่อว่าไม่เห็นตั้งแต่แรก
เพราะนั่นหมายความว่า โจรยังอยู่ในบ้านและเราอยู่ห่างกันไม่กี่ก้าว
แค่มีประตูบานนั้นกั้น
แค่่มองกันไม่เห็น
แต่คือตอนเข้ามารอบที่สองพร้อมสักกะ ตัวเก้าอี้น่ะ เห็นชัดมาก
ก็ยังเอะใจอยู่ ว่าตอนแรกมีเก้าอี้ด้วยเหรอ
ชมพู่ก็บอกว่า ไม่มีทางที่จะไม่เห็นเก้าอี้ถ้ามันมีอยู่แล้วตั้งแต่แรก
มันยิ่งทำให้มั่นใจว่า โจรกับเราอยู่ห่างกันไม่กี่ก้าวจริงๆ
ไม่อยากจะจินตนาการว่าถ้าตอนนั้นชมพู่ไม่เรียก ไม่รู้สึกแปลกๆ
แล้วเดินเข้าไปเปิดประตูบานนั้น
ผลที่ออกมาจะเป็นยังไง
.
รู้สึกผิด
ที่ไม่ได้ทำอะไรเลยทั้งๆที่น่าจะีมีอะไรที่พอทำได้
.
ขอโทษนะ
edit @ 5 Jul 2008 21:09:06 by P@tTii